บทที่ 6 น้ำหน้าอย่างเธอเนี่ยนะจะมีแฟน
“ใครมาส่งน่ะลูก แม่เห็นในกล้อง” ไอรินได้แต่ทำหน้าเลิ่กลั่ก เธออยู่ในบ้านหลังนี้คนเดียวก็จริง แต่พ่อกับแม่ของเธอที่อยู่ต่างประเทศก็มักจะคอยสอดส่องเธอตลอด
“ระ..รุ่นพี่น่ะค่ะ”
“ผู้ชาย?”
“ค่ะ”
“ไอริน...เฮ้อ” ร่างบางถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นแม่ของเธอถอนหายใจแบบนั้น เจ้าตัวก้มหน้าหงุดเตรียมรับคำต่อว่าของผู้เป็นแม่ แต่ทว่า
“ทีหลังหัดชวนพี่เขาเข้าไปดื่มน้ำดื่มท่าก่อนสิลูก เขาอุตส่าห์มาส่งลูกถึงหน้าบ้านเชียวนะ”
“ค...คะ?” ใบหน้าสวยถึงกับหน้าเหวอ เธอนึกว่าแม่จะด่าเธอเสียอีก
“หล่อดีนะลูก แม่ชอบ^^”
“มะ..แม่! หนูกับพี่ราชาไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ!” ไอรินพูดขึ้นด้วยท่าทีเขินเล็กน้อย คนเป็นแม่ที่เห็นท่าทีแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ สุดท้ายก็พูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะแยกย้ายกันไป
มหาลัย
ร่างบางเดินเข้าห้องเรียนปกติ แน่นอนว่ารอบข้างของเธอว่างเปล่า เพราะคนส่วนใหญ่ก็นั่งกับเพื่อนและจะนั่งกันอยู่ทางด้านหลังกันหมด แต่ไอรินก็ไม่ได้สนใจ ชีวิตของเธอไม่มีเพื่อนก็ใช้ชีวิตได้ปกติสุขดี
ยกเว้นก็แต่วันนี้ที่มันค่อนข้างจะแปลกไปหน่อย
ไอรินมองชายร่างสูงที่จู่ๆ ก็นั่งลงข้างเธอ ร่างบางหันมองซ้ายขวาที่มีที่นั่งว่างเหลืออีกเพียบ แต่ทว่าชายคนนี้กลับเลือกที่จะนั่งข้างๆ เธอเสียอย่างนั้น
“น้อง”
“คะ?” ไอรินตอบรับอีกฝ่าย พอชายคนนั้นหันหน้ามาตรงๆ เธอก็ถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
“รู้จักพี่ใช่ป่ะ” ไอรินพยักหน้ารับ ในคณะนิเทศแห่งนี้ก็คงไม่มีใครไม่รู้จักผู้ชายคนนี้หรอก ก็เขาเป็นหน้าเป็นตาให้กับคณะในฐานะเดือนประจำคณะ นิสัยดี สุภาพ ใบหน้าหล่อเหล่าสไตล์เกาหลีที่สาวๆ หลงใหล แต่ในสายตาของไอรินคิดว่ามันเฉยๆ ไม่ได้น่าดึงดูดเหมือนกับอีกคนเท่าไหร่
“รุ่นพี่มีอะไรรึเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ขอเบอร์น้องหน่อยดิ” รุ่นพี่คนนั้นพูดพร้อมกับยื่นมือถือมาตรงหน้าของเธอ ไอรินได้แต่ทำหน้างง ไม่เข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเลยสักนิด
จู่ๆ ผู้ชายที่หล่อระดับนี้จะมาขอเบอร์เธอทำไมกัน มันดูมีเงื่อนงำแปลกๆ?
“คือ.. ขอโทษนะคะ พอดีหนูไม่สะดวกให้เบอร์น่ะค่ะ” คำตอบของไอรินทำเอารุ่นพี่คิ้วกระตุก ทำหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที
ล่าแต้ม
เป็นกิจกรรมสนุกๆ ของคนหน้าตาดีที่จะไล่ขอเบอร์คนอื่นไปทั่วเพื่อเอาไปอวดกันในกลุ่มเพื่อนว่าตัวเองได้เบอร์คนนั้นคนนี้มา แน่นอนว่าเขาก็ได้เบอร์ของผู้หญิงคณะนี้มาครบแล้ว ขาดก็แต่ยัยแว่นคนนี้ที่ใครต่อใครก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
ยาก!
แต่สำหรับเขาแล้ว คงไม่มีอะไรยากเกินไปกว่าการใช้หน้าตาและชื่อเสียงในการเข้าหาอย่างแน่นอน เพราะงั้นก็เลยคิดว่าขอไปก็น่าจะได้เลย แต่ทว่าเขากลับโดนยัยแว่นคนนี้ปฏิเสธเหรอเนี่ย
เสียหน้าชะมัด!
“เฮ้ยน้อง! พี่พูดดีๆ นะ”
“ขอเบอร์หน่อย แค่เลข10ตัว กดมา” ไอรินทำหน้าตึง ไอ้ที่เธอได้ยินมาคงไม่ผิดจริงๆ ผู้ชายที่หน้าตาดูสุภาพบุรุษ ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นสุภาพแสนดี ที่แท้ก็ปลอมทั้งนั้นสินะ
“ไม่ค่ะ พอดีหนูมีแฟนแล้ว ไม่สะดวกให้เบอร์ใครค่ะ” ไอรินตอบปฏิเสธอีกครั้ง เธอยกมือขึ้นเท้าหัวหันหน้าไปทางอื่นเป็นการปิดจบการสนทนา นั่นยิ่งสร้างความเดือดดาลให้กับอีกฝ่ายไม่น้อยเลยทีเดียว ตอนนี้เพื่อนของเขาก็ยืนดูอยู่หน้าห้อง ป่านนี้คงหัวเราะเยาะใหญ่แล้วที่เขามั่นอกมั่นใจว่าจะได้เบอร์แน่ๆ แต่กลับทำไม่ได้แบบนี้
“เฮ้ย อย่ามาโกหก!”
“น้ำหน้าอย่างเธอเนี่ยนะจะมีแฟน?”
“คนอย่างพี่อุตส่าห์ลดตัวลงมาเล่นด้วยแท้ๆ ยังจะทำทรง!” รุ่นพี่คนนั้นพูดเสียงดัง คนในคลาสเริ่มหันมามองแต่ทว่าไอรินกลับไม่สนใจ
“เชี่ยเอ๊ย! นี่มึงคิดจะยั่วโมโหกูใช่ไหม!” รุ่นพี่คนนั้นกัดฟันกรอด กระชากไหล่ของเธอให้หันกลับมามองเขา
“ไหนล่ะแฟนน้อง! ถ้ามีจริงก็โชว์หลักฐานมา!”
“เหอะ! ที่แท้ก็แค่แกล้งทำเป็นเล่นตัว ตลกว่ะ! อยากให้พี่สนใจขนาดนั้นเลยรึไง!” ไอรินหันมองข้างกายที่มีใครหลายคนมองมาทางเธอพร้อมหัวเราะเยาะ อย่างสนุกสนาน ทั้งๆ ที่เธอเป็นเหยื่อแท้ๆ แต่อีกฝ่ายดันแสร้งเป็นเหยื่อเสียเอง
ไอรินได้แต่เงียบ ก็แน่แหละ เพราะสิ่งที่เธอพูดไปก็โกหกจริงๆ ไม่คิดเลยว่ารุ่นพี่ที่คนอื่นมองว่าเป็นสุภาพบุรุษคนนี้จะทำกับเธอแบบนี้ได้ลง
“ถ้ามีแฟนแล้วก็โชว์ให้พี่เขาดูไปสิครับน้องแว่น” เสียงของเพื่อนรุ่นพี่คนนั้นตะโกนอยู่ตรงหน้าทางเข้าพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ไอรินเม้มปากแน่น ใบหน้าสวยซีดเผือดเมื่อเห็นว่าทุกคนเริ่มคาดหวังกับตัวเอง และแน่นอนว่าพอเธอไม่มีหลักฐานจริงๆ ก็คงจะกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งชั้นเรียนแน่ๆ
“โชว์มาดิ่น้อง! เอาแต่พูดลอยๆ แบบนี้ใช้ไม่ได้นะครับ”
“ถ้าน้องมีแฟนจริง พี่คนนี้ยอมคลานเป็นหมารอบมหาลัยเลยเอ้า! ฮ่าๆ!” รุ่นพี่คนนั้นพอเห็นท่าทางของไอรินก็ยิ่งได้ใจ คิดจะมาทำให้เขาเสียหน้างั้นเหรอ ฝันไปเถอะ ถ้าไม่ได้เบอร์ อย่างน้อยก็ขอทำให้รุ่นน้องคนนี้ขายขี้หน้าหน่อยแล้วกัน
แต่ทว่า สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
